คนทั้งหลายรู้จักภูเขาลูกนี้ว่า ชื่อว่า เนรุ

เป็นภูเขาชั้นยอดกว่าภูเขาทั้งหลาย สัตว์ทุก

ชนิดอยู่ในภูเขานี้สีสวยหมด.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อิธ วณฺเณน ความว่า สัตว์ ทั้งหลายในเนรุบรรพตนี้ เป็นผู้มีสีสวย เพราะรัศมีภูเขา .

น้องชายได้ยินคำนั้นแล้ว ได้กล่าวคาถาที่เหลือว่า :-

ณ ที่ใดมีแต่ความไม่นับถือกัน การ

ดูหมิ่นสัตบุรุษ หรือการนับถือคนเลว ณ ที่นั้น

คนมีอำนาจไม่ควรอยู่. แต่ในที่ใดเขาบูชาทั้ง

คนเกียจคร้าน ทั้งคนขยัน ทั้งคนกล้าหาญ

ทั้งคนขลาด สัตบุรุษทั้งหลาย จะไปอยู่ใน

ที่นั้นที่ไม่ทำให้ไม่แปลกกัน. เขาเนรุนี้ จะไม่

คบคนที่เลว คนชั้นสูง และคนขนาดกลาง

เขาเนรุทำให้สัตว์ไม่แตกต่างกัน เชิญเถิด

พวกเราจะละทิ้งเขาเนรุนั้นเสีย.

บรรดาบทเหล่านั้น คาถาที่หนึ่งมีเนื้อความว่า ณ ที่ใดมีทั้งการ ไม่นับถือ ทั้งการดูหมิ่น หรือการปราศจากความนับถือ ด้วยอำนาจ