พันทั้งหมด ข้าพเจ้ายกให้ท่าน ขอความ

เจริญจงมีแก่ท่าน และจงประกาศข้าพเจ้าว่า

เป็นทาสีเถิด.

บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กายูรํ ได้แก่ ร้อยสำหรับสวม ประดับที่คอ.

บทว่า สาวยา ความว่า ท่านจงประกาศในท่ามกลางมหาชน ยึดข้าพเจ้า เป็นทาสีเถิด.

ต่อจากนั้น เมื่อโจรสัตตุกะกล่าวคาถาที่สองตามอัธยาศัยของตน ความว่า :-

แน่ะ แม่คนงาม เจ้าจงเปลื้องเครื่อง

ประดับออก อย่ามัวร่ำไรให้มากไปเลย เราไม่

รับรู้อะไรทั้งนั้น เรานำเจ้ามาเพื่อทรัพย์อย่าง

เดียวเท่านั้น.

ดังนี้แล้ว นางสุลสาฉุกคิดถึงเหตุที่จะเอาตัวรอดได้ คิดว่า โจร นี้จักไม่ยอมละชีวิตเรา เราจักใช้อุบายนี้ผลักโจรนี้ให้ตกลงในเหว ให้ ตายเสียก่อน ดังนี้แล้วกล่าวคาถา ๒ คาถา ความว่า :-

ฉันมานึกถึงตัวเอง แต่น้อยคุ้มใหญ่

ฉันไม่ได้รู้จักรักชายอื่น ยิ่งไปกว่าท่านเลย.