๓. จตุโปสถิกชาดก

ว่าด้วยสมณะ

[๑๓๔๒] ผู้ใดไม่ทำความโกรธในบุคคลผู้ควรโกรธ

ผู้นั้นเป็นสัตบุรุษ ย่อมไม่โกรธในกาลไหน ๆ

บุคคลนั้นแม้จะโกรธ ก็ไม่ทำความโกรธให้

ปรากฏ นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวบุคคลนั้นแล

ว่าเป็นสมณะในโลก.

[๑๓๔๓] นรชนใดมีท้องพร่อง ย่อมทนความหิว

ได้ นรชนนั้นเป็นผู้ฝึกตนแล้ว มีตบะ มีข้าว

และน้ำพอประมาณ ย่อมไม่บาปเพราะเหตุแห่ง

อาหาร นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวนรชนนั้นแล

ว่าเป็นสมณะในโลก.

[๑๓๔๔ ] บุคคลละการเล่นและความยินดีทั้งปวง

ได้เด็ดขาด ไม่กล่าวคำเหลาะแหละนิดหน่อย

ในโลก เว้นจากการแต่งเนื้อแต่งตัว และเว้น

จากเมถุนธรรม นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าว

บุคคลนั่นแล ว่าเป็นสมณะในโลก.