นั้นก็มาขับไล่เราออกจากเรือน ภัยเกิดขึ้นแต่

ที่พึ่งอาศัยแล้ว.

[๑๒๖๔] ขอชาวชนบทและชาวนิคมผู้มาประชุม

กันแล้ว จงฟังข้าพเจ้าน้ำมีในที่ใด ไฟก็มีใน

ที่นั้น ความเกษมสำราญบังเกิดขึ้นแต่ที่ใด

ภัยก็บังเกิดขึ้นแต่ที่นั้น พระราชากับพราหมณ์

ปุโรหิตพากันปล้นรัฐเสียเอง ท่านทั้งหลาย

จงพากันรักษาตนของตนอยู่เถิด ภัยเกิดขึ้น

แต่ที่พึ่งอาศัยแล้ว.

จบ ปทกุศลมาณวชาดกที่ ๖

อรรถกถาปทกุสลชาดกที่ ๖

พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ ทารกคนหนึ่ง จึงตรัสเรื่องนี้มีคำเริ่มต้นว่า พหุสฺสุตํ ดังนี้.

ได้ยินว่า ทารกนั้นเป็นบุตรของกุฎุมพีในนครสาวัตถี ได้เป็นผู้ ฉลาดในการสังเกตรอยเท้า ในเวลาที่ตนมีอายุเพียงเจ็ดขวบเท่านั้น. ครั้งนั้น บิดาของเขาคิดว่าจักทดลองลูกคนนี้ จึงได้ไปเรือนของเพื่อน