[๑๓๘๘] ตั้งแต่ไหนแต่ไรนานมาแล้ว อันภรรยา

ที่มีสามีบ่อย ๆ มิได้มีในตระกูลนี้ ดิฉันอนุวัตร

ตามธรรมเนียมของตระกูลนั้น กำหนดใจไว้

ว่า ขออย่าให้เป็นคนตัดธรรมเนียมของตระกูล

ในภายหลังเลย ดิฉันเกลียดต่อถ้อยคำเช่นนี้

แม้จะไม่มีความพอใจก็ปฏิบัติท่านได้.

[๑๓๘๙] ข้าแต่ท่านมัณฑัพยะ วันนี้ดิฉันพูด

ถ้อยคำที่ไม่ควรจะพูด ขอท่านจงอดโทษถ้อย

คำนั้นให้แก่ดิฉัน เพราะเห็นแก่ลูกเถิด สิ่งอื่น

อะไร ๆ ในโลกนี้ที่จะรักเท่าบุตรมิได้มี ยัญญ-

ทัตตบุตรของเรานี้ก็ได้รอดชีวิตแล้ว.

จบ มัณฑัพยชาดกที่ ๖

อรรถกถากัณหทีปายนชาดกที่ ๖๑

พระศาสดาเมื่อประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน ทรงปรารภ ภิกษุผู้กระสันรูปหนึ่ง จึงตรัสเรื่องนี้มีคำเริ่มต้นว่า สตฺตาหเมวาหํ ดังนี้ ส่วนเนื้อเรื่องจักมีแจ้งในกุสราชชาดก.

๑. บาลี เป็น มัณฑัพยชาดก.