เป็นธิดาคนสุดท้ายของข้าพเจ้าทั้งสอง นางมี

ความสุขเบิกบานใจ เพราะส่วนแห่งทานกึ่งส่วน

เมื่อก่อนเขาทั้งสามมีจิตเลื่อมใส ได้ให้ทานแก่

สมณพราหมณ์ทั้งหลาย ส่วนข้าพเจ้าทั้งสองเป็น

คนตระหนี่ บริภาษสมณพราหมณ์ทั้งหลาย เขา

ทั้งสามนี้ถวายทานแล้ว บำรุงบำเรอด้วยกามคุณ

อันเป็นทิพย์ ส่วนข้าพเจ้าทั้งสองซูบซีดอยู่ ดุจ

ไม้อ้อที่เขาตัดทิ้ง ฉะนั้น.

สามเณรถามว่า :-

อะไรเป็นโภชนะของท่าน อะไรเป็นที่

นอนของท่าน และท่านมีบาปธรรมอย่างยิ่ง ยัง

อัตภาพให้เป็นไปอย่างไร เมื่อโภคะเป็นอันมาก

มีอยู่ไม่น้อย ท่านหน่ายสุข ได้รับแต่ทุกข์ในวันนี้.

เปรตทั้งสองตอบว่า :-

ข้าพเจ้าทั้งสองตีซึ่งกันและกัน แล้วกิน

หนองและเลือดของกันและกัน ได้ดื่มหนองและ

เลือดเป็นอันมาก ก็ยังไม่หายอยาก มีความหิว

อยู่เป็นนิจ สัตว์ทั้งหลายไม่ให้ทาน ละไปแล้ว

เกิดในยมโลก ย่อมร่ำไรอยู่ เหมือนข้าพเจ้าทั้ง

สองฉะนั้น สัตว์เหล่าใด ได้ประสบโภคะต่าง ๆ

แล้ว ไม่ใช้สอยเอง ทั้งไม่ทำบุญ สัตว์เหล่านั้น