Atha vā atītaṁ phassaṁ anāgatehi ca paccuppannehi ca phassehi vivittaṁ passati, anāgataṁ phassaṁ atītehi ca paccuppannehi ca phassehi vivittaṁ passati, paccuppannaṁ phassaṁ atītehi ca anāgatehi ca phassehi vivittaṁ passati. Atha vā ye te phassā ariyā anāsavā lokuttarā suññatapaṭisaññuttā, te phasse vivitte passati rāgena dosena mohena kodhena upanāhena makkhena paḷāsena issāya macchariyena māyāya sāṭheyyena thambhena sārambhena mānena atimānena madena pamādena sabbakilesehi sabbaduccaritehi sabbadarathehi sabbapariḷāhehi sabbasantāpehi sabbākusalābhisaṅkhārehi vivitte passatīti— vivekadassī phassesu. <b>Diṭṭhīsu ca na nīyatī</b>ti. Tassa dvāsaṭṭhi diṭṭhigatāni pahīnāni samucchinnāni vūpasantāni paṭipassaddhāni abhabbuppattikāni ñāṇagginā daḍḍhāni. So diṭṭhiyā na yāyati na nīyati na vuyhati na saṁharīyati; napi taṁ diṭṭhigataṁ sārato pacceti na paccāgacchatīti— diṭṭhīsu ca na nīyati. Tenāha bhagavā— “Nirāsatti anāgate, atītaṁ nānusocati; Vivekadassī phassesu, diṭṭhīsu ca na nīyatī”ti. <b>Patilīno akuhako,</b> <b>apihālu amaccharī;</b> <b>Appagabbho ajeguccho,</b> <b>pesuṇeyye ca no yuto.</b>