“Dhonassa hi natthi kuhiñci loke, Pakappitā diṭṭhi bhavābhavesu; Māyañca mānañca pahāya dhono, Sa kena gaccheyya anūpayo so”ti. <b>Upayo hi dhammesu upeti vādaṁ,</b> <b>Anūpayaṁ kena kathaṁ vadeyya;</b> <b>Attā nirattā na hi tassa atthi,</b> <b>Adhosi so diṭṭhimidheva sabbaṁ.</b> <b>Upayo hi dhammesu upeti vādan</b>ti. <b>Upayā</b>ti dve upayā— taṇhūpayo ca diṭṭhūpayo ca …pe… ayaṁ taṇhūpayo …pe… ayaṁ diṭṭhūpayo. Tassa taṇhūpayo appahīno, diṭṭhūpayo appaṭinissaṭṭho. Taṇhūpayassa appahīnattā, diṭṭhūpayassa appaṭinissaṭṭhattā dhammesu vādaṁ upeti— rattoti vā duṭṭhoti vā mūḷhoti vā vinibaddhoti vā parāmaṭṭhoti vā vikkhepagatoti vā aniṭṭhaṅgatoti vā thāmagatoti vā. Te abhisaṅkhārā appahīnā. Abhisaṅkhārānaṁ appahīnattā gatiyā vādaṁ upeti. Nerayikoti vā tiracchānayonikoti vā pettivisayikoti vā manussoti vā devoti vā rūpīti vā arūpīti vā saññīti vā asaññīti vā nevasaññīnāsaññīti vā vādaṁ upeti upagacchati gaṇhāti parāmasati abhinivisatīti— upayo hi dhammesu upeti vādaṁ.
