ความชำนาญในธรรมทั้งหลาย ถึงนิพพาน

ไม่มีความหวั่นไหว ฉลาดในญาณอันเป็นที่

ดับสังขาร พึงเว้นรอบโดยชอบในโลก.

ภิกษุล่วงความกำหนดว่า เรา ว่าของ

เรา ในปัญจขันธ์ทั้งที่เป็นอดีต ทั้งที่เป็น

อนาคต มีปัญญาบริสุทธิ์ก้าวล่วงทั้ง ๓ กาล

หลุดพ้นแล้วจากอายตนะทั้งปวง พึงเว้น

รอบโดยชอบในโลก.

ภิกษุผู้รู้บทแห่งสัจจะทั้งหลาย ตรัสรู้

ธรรม เห็นการละอาสวะทั้งหลายเป็นวิวฏะ

(นิพพาน) ไม่ข้องอยู่ในภพไหน ๆ เพราะ

ความหมดสิ้นไปแห่งอุปธิทั้งปวง พึงเว้น

รอบโดยชอบในโลก.

พระพุทธนิมิตตรัสพระคาถาว่า

ข้าแต่พระผู้มีพระภาคเจ้า ข้อนี้เป็น

อย่างนั้นแน่แท้ทีเดียว ภิกษุใดมีปกติอยู่

อย่างนี้ ฝึกฝนตนแล้ว ล่วงธรรมเป็นที่ตั้ง

แห่งสังโยชน์ทั้งปวง ภิกษุนั้นพึงเว้นรอบ

โดยชอบในโลก.

จบ สัมมาปริพพาชนิยสูตรที่ ๑๓