จัญญายตนสมาบัติ น้อมใจลงในสัญญา

วิโมกข์ (คืออากิญจัญญายตนสมาบัติ ธรรม

เปลื้องสัญญา) เป็นอย่างยิ่ง ผู้นั้นเป็นผู้ไม่

หวั่นไหว พึงตั้งอยู่ในอากิญจัญญายตน-

พรหมโลกนั้นแลหรือ.

พ. ดูก่อนอุปสีวะ ผู้ใดปราศจาก

ความกำหนัดยินดีในกามทั้งปวง ละสมาบัติ

อื่นเสีย อาศัยอากิญจัญญายตนสมาบัติ น้อม-

ใจลงในสัญญาวิโมกข์เป็นอย่างยิ่ง ผู้นั้นเป็น

ผู้ไม่หวั่นไหวพึงตั้งอยู่ในอากิญจัญญายตน-

พรหมโลกนั้น.

อุ. ข้าแต่พระองค์ผู้มีสมันตจักษุ ถ้า

ผู้นั้นเป็นผู้ไม่หวั่นไหว พึงตั้งอยู่ในอากิญ-

จัญญายตนพรหมโลกนั้นสิ้นปีแม้มากไซร้

ผู้นั้นพึงพ้นจากทุกข์ต่าง ๆ ในอากิญจัญ-

ญายตนพรหมโลกนั้นแหละ พึงเป็นผู้เยือก-

เย็น หรือว่าวิญญาณของผู้เช่นนั้น พึงเกิด

เพื่อถือปฏิสนธิอีก.

พ. ดูก่อนอุปสีวะ มุนีพ้นแล้วจาก

นามกาย ย่อมถึงการตั้งอยู่ไม่ได้ ไม่ถึงการ

นับ ฉันใด เปรียบเหมือนเปลวไฟ อัน

กำลังลมพัดไปแล้ว ย่อมถึงการตั้งอยู่ไม่ได้

ไม่ถึงการนับ ฉันนั้น.