ไปสู่เกาะหนึ่ง ครั้งนั้นอาตมาได้เห็นพระ-

สัมพุทธเจ้า ผู้ทรงข้ามโอฆะได้แล้ว ไม่มี

อาสวะ.

(ในเวลาจบคาถานี้ พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทรามความแก่กล้าแห่ง อินทรีย์ของพระปิงคิยะและพราหมณ์พาวรีแล้ว ประทับอยู่ ณ นครสาวัตถี นั้นเอง ทรงเปล่งพระรัศมีดุจทองไปแล้ว พระปิงคิยะกำลังนั่งพรรณนา

พระพุทธคุณแก่พราหมณ์พาวรีอยู่. ได้เห็นพระรัศมีและคิดว่า นี้อะไร

เหลียวแลไป ได้เห็นพระผู้มีพระภาคเจ้าประหนึ่งประทับอยู่เบื้องหน้าตน จึง บอกแก่พราหมณ์พาวรีว่า พระพุทธเจ้าเสด็จมาแล้ว พราหมณ์พาวรีได้ลุกจาก

อาสนะประคองอัญชลียืนอยู่. แม้พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อจะทรงแผ่พระรัศมี

แสดงพระองค์แก่พราหมณ์พาวรี ทรงทราบธรรมเป็นที่สบายของพระปิงคิยะ และพราหมณ์พาวรีทั้งสองแล้ว เมื่อจะตรัสเรียกแต่พระปิงคิยะองค์เดียว จึง ได้ตรัสพระคาถานี้ว่า)

ดูก่อนปิงคิยะ พระวักกลิ พระ-

ภัทราวุธะ และพระอาฬวีโคดม เป็นผู้มี

ศรัทธาน้อมลงแล้ว (ได้บรรลุอรหัตด้วย

ศรัทธาธุระ) ฉันใด แม้ท่านก็จงปล่อย

ศรัทธาลง ฉันนั้น ดูก่อนปิงคิยะ เมื่อท่าน

น้อมลงด้วยศรัทธา ปรารภวิปัสสนา โดยนัย

เป็นต้นว่า สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง ก็จักถึง