ผู้มีปกติเห็นความสงัดในผัสสะ อันใคร ๆ

จะนำไปในทิฏฐิทั้งหลายไม่ได้เลย ผู้ใด

ปราศจากกิเลส ไม่หลอกลวง มีปกติไม่

ทะเยอทะยาน ไม่ตระหนี่ ไม่คะนอง ไม่

เป็นที่เกลียดชัง ไม่ประกอบในคำส่อเสียด.

เว้นจากความเชยชมในกามคุณอัน

เป็นวัตถุน่ายินดี ทั้งไม่ประกอบในการดู

หมิ่น เป็นผู้ละเอียดอ่อน มีปฏิภาณ ไม่

เชื่อต่อใคร ๆ ไม่กำหนัดยินดี ไม่ศึกษา

เพราะใคร่ลาภ ไม่โกรธเคืองในเพราะความ

ไม่มีลาภ และเป็นผู้ไม่พิโรธ ไม่ยินดีใน

รสด้วยตัณหา เป็นผู้วางเฉย มีสติทุกเมื่อ

ไม่สำคัญตัว ว่าเสมอเขา ว่าวิเศษกว่าเขา

ว่าเลวกว่าเขาในโลก กิเลสอันฟูขึ้นทั้งหลาย

ของผู้นั้น ย่อมไม่มี.

ตัณหานิสัยและทิฏฐินิสสัยของผู้

ใดไม่มี ผู้นั้นรู้ธรรมแล้ว เป็นผู้อันตัณหา

และทิฏฐิไม่อาศัยแล้ว ความทะยานอยาก

เพื่อความมี หรือเพื่อความไม่มีของผู้ใดไม่มี

เรากล่าวผู้นั้น ผู้ไม่มีความห่วงใยในกามทั้ง

หลายว่า เป็นผู้สงบกิเลส เครื่องร้อยรัดทั้ง

หลายของผู้ใดไม่มี ผู้นั้นข้ามตัณหาได้แล้ว.