ขุททกนิกาย ขุททกปาฐ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต
ฉบับ มมร. · เล่ม ๔๗ · หน้า ๘๑๘ · ข้อ 420
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

มุนีในโลกนี้ สละกิเลสเครื่องร้อยรัด

เสียแล้ว เมื่อผู้อื่นเกิดวิวาทกัน ก็ไม่แล่นไป

เข้าพวกเขา มุนีนั้นเป็นผู้สงบ เมื่อผู้อื่นไม่

สงบ ก็เป็นผู้มีอุเบกขาอยู่ ท่านไม่มีการยึด

ถือ ชนเหล่าอื่นย่อมยึดถือ.

พระพุทธนิมิตตรัสถามว่า

มุนีละอาสวะเบื้องต้น (คือส่วนที่ล่วง

แล้ว) เสีย ไม่ทำอาสวะไหน (คือส่วนที่เป็น

ปัจจุบัน) ไม่เป็นผู้ลำเอียงเพราะความพอใจ

อนึ่ง มุนีนั้นจะเป็นผู้ยึดมั่นกล่าวก็หาไม่ มุนี

นั้นเป็นนักปราชญ์ หลุดพ้นแล้วจากทิฏฐิ

ทั้งหลาย ไม่ติเตียนตน ไม่ติดอยู่ในโลก.

พระผู้มีพระภาคเจ้าตอบว่า

มุนีนั้น เป็นผู้ไม่มีมารและเสนามาร

ในธรรมทั้งปวง คือ อารมณ์อย่างใดอย่าง

หนึ่งที่ได้เห็นแล้ว ได้ฟังแล้ว หรือได้ทราบ

แล้ว ปลงภาระลงแล้ว หลุดพ้นแล้ว เป็น

ผู้ไม่มีเครื่องกำหนด ไม่เข้าไปยินดี

ความปรารถนา ฉะนี้แล.

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้