ท่านพราหมณ์ อาตมาไม่ประมาท

ทั้งกลางคืนกลางวัน เห็นอยู่ซึ่งพระพุทธเจ้า

ผู้โคดมพระองค์นั้นด้วยใจ เหมือนเห็นด้วย

จักษุ ฉะนั้น อาตมานมัสการอยู่ซึ่งพระ-

พุทธเจ้าผู้โคดมพระองค์นั้นตลอดราตรี

อาตมา มาสำคัญความไม่อยู่ปราศจาก

พระพุทธเจ้าผู้โคดมพระองค์นั้น ด้วยความ

ไม่ประมาทนั้น.

ศรัทธา ปีติ มนะ และสติของอาตมา

ย่อมน้อมไปในคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าผู้

โคดม พระพุทธเจ้าผู้โคดม ผู้มีพระปัญญา

กว้างขวาง ประทับอยู่ยังทิศาภาคใด ๆ

อาตมานั้นเป็นผู้นอบน้อมไปโดยทิศาภาค

นั้น ๆ นั่นแล.

ร่างกายของอาตมาผู้แก่แล้ว มีกำลัง

และเรี่ยวแรงน้อยนั่นเอง ท่านพราหมณ์

อาตมาไปสู่พระพุทธเจ้าด้วยการไปแห่ง

ความดำริเป็นนิตย์ เพราะว่าใจของอาตมา

ประกอบแล้วด้วยพระพุทธเจ้านั้น.

อาตมานอนอยู่บนเปือกตม คือกาม

ดิ้นรนอยู่ (เพราะตัณหา) ลอยจากเกาะหนึ่ง