พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสคาถาประ-

พันธ์นี้กะมารผู้กล่าวอย่างนั้นว่า ดูก่อนมารผู้

มีบาป ผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของคนประมาท ท่าน

มาในที่นี้ด้วยความต้องการอันใด ความต้อง

การอันนั้นด้วยบุญ แม้มีประมาณน้อย ก็

ไม่มีแก่เรา ส่วนผู้ใด ยังมีความต้องการบุญ

มารควรจะกล่าวกะผู้นั้น.

เรามีศรัทธา ตบะ วิริยะ และปัญญา

ท่านถามเราแม้ผู้มีตนส่งไปแล้ว ผู้เป็นอยู่

อย่างนี้เพราะเหตุไร ลมนี้พึงพัดกระแสแม่-

น้ำทั้งหลายให้เหือดแห่งไปได้ เลือดน้อย

หนึ่งของเราผู้มีใจเด็ดเดี่ยวไม่พึงเหือดแห้ง.

เมื่อโลหิตเหือดแห้งไปอยู่ดีและเสลด

ย่อมเหือดแห้งไป เมื่อเนื้อสิ้นไปอยู่ จิตย่อม

เลื่อมใสโดยยิ่ง.

สติ ปัญญา และสมาธิของเรา ย่อม

ตั้งมั่นโดยยิ่ง เรานั้นพึงจะได้รับเวทนาอัน

แรงกล้าอยู่อย่างนี้ จิตย่อมไม่เพ่งเล็งกาม

ทั้งหลาย ท่านจงดูความที่สัตว์เป็นผู้บริสุทธิ์.

กามทั้งหลาย เรากล่าวว่าเป็นเสนาที่

๑ ของท่าน ความไม่ยินดี เรากล่าวว่า เป็น