[๓๒๓] ฤาษีทั้งหลายมีในครั้งก่อน

สำรวมตน มีตบะ ละเบญจกามคุณแล้ว ได้

ประพฤติประโยชน์ของตน ๆ

พวกพราหมณ์แต่เก่าก่อนไม่มีสัตว์

เลี้ยง ไม่มีเงิน ไม่มีสิ่งของต่าง ๆ พราหมณ์

เหล่านั้น มีทรัพย์และข้าวเปลือกอันเป็น

ส่วนแห่งการสาธยายมนต์ ได้รักษาขุมทรัพย์

อันประเสริฐไว้

ภัตที่ประตูเรือน ทายกทั้งหลายเริ่ม

ทำตั้งไว้แล้ว เพื่อพราหมณ์เหล่านั้น ทายก

ทั้งหลายได้สำคัญภัตนั้นว่า เป็นของที่ตน

ควรให้แก่พราหมณ์เหล่านั้น ผู้แสวงหาภัต

ที่เริ่มทำไว้แล้วด้วยศรัทธา

ชาวชนบท ชาวแว่นแคว้น ผู้มั่งคั่ง

ด้วยผ้าที่ย้อมด้วยสีต่าง ๆ และด้วยที่นอน

และที่อยู่ ได้นอบน้อมพราหมณ์เหล่านั้น

พราหมณ์ทั้งหลายผู้อันธรรมรักษา

แล้ว ใคร ๆ ไม่พึงฆ่า ไม่พึงชนะ ใคร ๆ

ไม่พึงห้ามพราหมณ์เหล่านั้น ที่ประตูแห่ง

สกุลทั้งหลาย โดยประการทั้งปวง