เมื่อสัตว์เหล่านั้นถูกมฤตยูครอบงำ

แล้ว ต้องไปปรโลก บิดาจะป้องกันบุตรไว้

ก็ไม่ได้ หรือพวกญาติจะป้องกันพวกญาติ

ไว้ก็ไม่ได้.

ท่านจงเห็น เหมือนเมื่อหมู่ญาติของ

สัตว์ทั้งหลายผู้จะต้องตาย กำลังแลดูรำพัน

อยู่โดยประการต่าง ๆ สัตว์ผู้จะต้องตายผู้

เดี๋ยวเท่านั้นถูกมฤตยูนำไปเหมือนโคที่บุคคล

จะพึงฆ่าถูกนำไปตัวเดียวฉะนั้น ความตาย

และความแก่กำจัดสัตว์โลกอยู่อย่างนี้ เพราะ

เหตุนั้น นักปราชญ์ทั้งหลายทราบชัดสภาพ

ของโลกแล้ว ย่อมไม่เศร้าโศก.

ท่านย่อมไม่รู้ทางของผู้มาหรือผู้ไป

ไม่เห็นที่สุดทั้งสองอย่าง ถึงจะคร่ำครวญไป

ก็ไร้ประโยชน์ ถ้าผู้คร่ำครวญหลงเบียด

เบียนตนอยู่ จะยังประโยชน์อะไร ๆ ให้เกิด

ขึ้นได้ไซร้ บัณฑิตผู้เห็นแจ้งก็พึงกระทำ

ความคร่ำครวญนั้น.

บุคคลจะถึงความสงบใจได้ เพราะ

การร้องไห้ เพราะความเศร้าโศก ก็หาไม่