ขุททกนิกาย ขุททกปาฐ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต
ฉบับ มมร. · เล่ม ๔๗ · หน้า ๓๒๘ · ข้อ 331
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

สัมมาปริพพาชนิยสูตรที่ ๑๓

ว่าด้วยผู้เว้นรอบโดยชอบในโลก

พระพุทธนิมิตตรัสถามด้วยพระคาถาว่า

[๓๓๑]

เราขอถามมุนีผู้มีปัญญามาก

ผู้ข้ามถึงฝั่ง ปรินิพพานแล้ว ดำรงตนมั่น

ภิกษุนั้นบรรเทากามทั้งหลายแล้ว พึงเว้น

รอบโดยชอบในโลกอย่างไร.

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

ภิกษุใด ถอนการถือความเกิด

ความฝันและลักษณะว่าเป็นมงคลขึ้นได้แล้ว

ภิกษุนั้นละมงคลอันเป็นโทษได้แล้ว พึงเว้น

รอบโดยชอบในโลก.

ภิกษุพึงนำออกเสียซึ่งความกำหนัด

ในกามทั้งหลาย ทั้งที่เป็นของมนุษย์ ทั้งที่

เป็นของทิพย์ ภิกษุนั้นตรัสรู้ธรรมแล้ว ก้าว-

ล่วงภพได้แล้ว พึงเว้นรอบโดยชอบในโลก.

ภิกษุกำจัดคำส่อเสียดแล้ว พึงละ

ความโกรธ ความตระหนี่ ภิกษุนั้นละความ

ยินดี และความยินร้ายได้แล้ว พึงเว้นรอบ

โดยชอบในโลก.

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้