ณ ราวป่าอิจฉานังคละ ใกล้อิจฉานังคลคาม ก็กิตติศัพท์อันงามของท่านพระ- โคดมพระองค์นั้นขจรไปแล้วอย่างนี้ว่า แม้เพราะเหตุนี้ ๆ พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์นั้น ฯลฯ เป็นผู้เบิกบานแล้ว เป็นผู้จำแนกธรรม ท่านภารทวาชะ เราทั้งสองจงไปเฝ้าพระสมณโคดมเถิด ครั้นแล้วจักทูลถามเนื้อความนี้ พระ- สมณโคดมจักตรัสพยากรณ์แก่เราด้วยประการใด เราจักทรงจำข้อความนั้นไว้ ด้วยประการนั้น.

ภารทวาชมาณพ รับคำว่าเสฏฐมาณพแล้ว ลำดับนั้น วาเสฏฐมาณพ และภารทวาชมาณพ ได้เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ได้สนทนา ปราศรัยกับพระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นผ่านการปราศรัยพลให้ระลึกถึงกันไปแล้ว นั่ง ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง ครั้นแล้ว วาเสฏฐมาณพได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้า ด้วยคาถาว่า

[๓๘๒] ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้า

พระองค์ทั้งสองเป็นผู้มีไตรวิชชาอันอาจารย์

ยกย่องและรับรอง ข้าพระองค์เป็นศิษย์

ผู้ใหญ่ของโปกขรสาติพราหมณ์ ภารทวาช-

มาณพนี้เป็นศิษย์ผู้ใหญ่ของตารุกขพราหมณ์

ข้าพระองค์ทั้งสองเป็นผู้ถึงความ

สำเร็จในเวทที่อาจารย์ผู้มีไตรวิชชาบอกแล้ว

เป็นผู้เข้าใจตัวบท และเป็นผู้ชำนาญ

ไวยากรณ์ ในเวท เช่นกับอาจารย์.