ขุททกนิกาย ขุททกปาฐ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต
ฉบับ มมร. · เล่ม ๔๗ · หน้า ๘๑๔ · ข้อ 420
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

ปรารถนาว่า ธรรมชาตินี้บริสุทธิ์ ธรรมชาติ

นี้ไม่บริสุทธิ์ เว้นแล้วจากความบริสุทธิ์ ไม่

ถือมั่นทิฏฐิ แล้วพึงเที่ยวไป.

พระพุทธนิมิตตรัสถามว่า

สมณพราหมณ์ทั้งหลาย อาศัยทิฏฐิ

นั้นหรือความเกลียดบาป แม้อนึ่ง อาศัยรูปที่

ได้เห็นแล้ว เสียงที่ได้ฟังแล้ว หรืออารมณ์

ที่ได้ทราบแล้ว เป็นผู้ระลึกแล่นพ้นไปจาก

อกิริยทิฏฐิ ยังไม่ปราศจากตัณหาในภพน้อย

และภพใหญ่ ย่อมทอดถอนถึงความบริสุทธิ์.

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

ก็ความดิ้นรนทั้งหลาย หรือแม้ความ

หวั่นไหว ย่อมมีแก่ผู้มีความปรารถนา มีอยู่

ในวัตถุที่ตนกำหนดแล้ว การจุติและการ

อุบัติในภพนี้ย่อมไม่มีแก่ผู้ใด ผู้นั้นจะพึง

หวั่นไหว จะพึงดิ้นรนในอารมณ์ไหน ๆ

เพราะเหตุอะไร.

พระพุทธนิมิตตรัสถามว่า

สมณพราหมณ์พวกหนึ่งกล่าวธรรม

ใดว่า เป็นธรรมอย่างยิ่ง ส่วนสมณพราหมณ์

เหล่าอื่นกล่าวธรรมนั้นแหละว่า เป็นธรรม

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้