อัตตทัณฑสูตรที่ ๑๕

ว่าด้วยความสลดใจ

[๔๒๒] ภัยเกิดแล้วแต่อาชญาของ

ตน ท่านทั้งหลายจงเห็นคนผู้ทะเลาะกัน เรา

จักแสดงควานสลดใจตามที่เราได้สลดใจมา

แล้ว.

เราได้เห็นหมู่สัตว์กำลังดิ้นรนอยู่

(ด้วยตัณหาและทิฏฐิ) เหมือนปลาในแอ่ง

น้ำน้อย ฉะนั้น ภัยได้เข้ามาถึงเราแล้ว

เพราะได้เห็นคนทั้งหลายผู้พิโรธกันและกัน.

โลกโดยรอบหาแก่นสารมิได้ ทิศ

ทั้งปวงหวั่นไหวแล้ว เราปรารถนาความ

ต้านทานแก่ตนอยู่ ไม่ได้เห็นสถานที่อะไร ๆ

อันทุกข์มีชราเป็นต้นไม่ครอบงำแล้ว.

เราไม่ได้มีความยินดี เพราะได้เห็น

สัตว์ทั้งหลาย ผู้อันทุกข์มีชราเป็นต้นกระทบ

แล้วผู้ถึงความพินาศ อนึ่ง เราได้เห็นกิเลส

ดุจลูกศรมีราคะเป็นต้น ยากที่สัตว์จะเห็น

ได้ อันอาศัยหทัยในสัตว์เหล่านี้.