ขุททกนิกาย ขุททกปาฐ-ธรรมบท-อุทาน-อิติวุตตกะ-สุตตนิบาต
ฉบับ มมร. · เล่ม ๔๗ · หน้า ๘๔๐ · ข้อ 422
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

สัตว์อันกิเลสดุจลูกศรมีราคะเป็นต้น

ใดเสียบติดอยู่แล้ว ย่อมแล่นไปยังทิศทั้ง

ปวง บัณฑิตถอนกิเลสดุจลูกศรมีราคะเป็น-

ต้นนั้นออกได้แล้ว ย่อมไม่แล่นไปยังทิศและ

ไม่จมลงในโอฆะทั้งสี่.

อารมณ์น่ายินดีเหล่าใดมีอยู่ในโลก

หมู่มนุษย์ย่อมพากันเล่าเรียนศึกษา เพื่อให้

ได้ซึ่งอารมณ์ที่น่ายินดีเหล่านั้น กุลบุตรผู้

เป็นบัณฑิต ไม่พึงขวนขวายในอารมณ์ที่

น่ายินดีเหล่านั้น พึงเบื่อหน่ายกามทั้งหลาย

โดยประการทั้งปวงแล้ว พึงศึกษานิพพาน

เพื่อตน.

มุนีพึงเป็นผู้มีสัจจะ ไม่คะนองไม่มี

มายา ละการส่อเสียดเสีย เป็นผู้ไม่โกรธ

พึงข้ามความโลภอันลามกและความตระหนี่

เสีย.

นรชนพึงครอบงำความหลับ ความ

เกียจคร้าน ความท้อแท้เสีย ไม่พึงอยู่ร่วม

ด้วยความประมาท ไม่พึงดำรงอยู่ในการ

ดูหมิ่นผู้อื่น พึงมีใจน้อมไปในนิพพาน.

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้