เหล่านั้นดับไปในที่ใด ที่นั้น เทวดา และมนุษย์

เหล่านั้น สมมติว่าเป็นทุกข์ ส่วนว่าพระอริยเจ้า

ทั้งหลายเห็นการดับสักกายะ (รูปารมณ์เป็นต้น

ที่บุคคลถือว่าเป็นของตน) ว่าเป็นสุข การเห็น

ของพระอริยเจ้าทั้งหลายผู้เห็นอยู่นี้ ย่อมเป็นข้า-

ศึกกับชาวโลกทั้งปวง บุคคลเหล่าอื่นกล่าวสิ่งใด

ว่าเป็นสุข พระอริยเจ้าทั้งหลายกล่าวสิ่งนั้นว่า

เป็นทุกข์ บุคคลเหล่าอื่นกล่าวสิ่งใดว่าเป็นทุกข์

พระอริยเจ้าทั้งหลายรู้แจ้งสิ่งนั้นว่าเป็นสุข เธอจง

เห็นธรรมที่รู้ได้ยาก คนพาลผู้หลง ไม่รู้แจ้งใน

นิพพานนี้ ความมืดย่อมมีแก่บุคคลผู้ถูกนิวรณ์

หุ้มห่อ เหมือนความมืดมนย่อมมีแก่บุคคลผู้ไม่

เห็น นิพพานย่อมมีแก่สัตบุรุษ เหมือนแสงสว่าง

ย่อมมีแก่บุคคลผู้เห็น ชนทั้งหลายผู้แสวงหา ไม่

ฉลาดในธรรม ถึงอยู่ใกล้ก็ไม่รู้แจ้งธรรมนี้อัน

บุคคลผู้ถูกความกำหนัดในภพครอบงำ ผู้แล่นไป

ตามกระแสตัณหาในภพ ผู้อันบ่วงแห่งมารรัดรึงไว้

แล้ว ไม่ตรัสรู้ได้ง่ายเลย ใครหนอ เว้นจากพระ-

อริยเจ้าทั้งหลายแล้ว ย่อมควรจะตรัสรู้นิพพานบท

ที่พระอริยเจ้าทั้งหลายรู้โดยชอบ เป็นผู้ไม่มี

อาสวะปรินิพพาน.

จบ ปฐมรูปารามสูตรที่ ๓