๔. นสันติสูตร

ว่าด้วยการกำจัดเบญจขันธ์คือกำจัดทุกข์

[๑๐๒] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี กรุงนครสาวัตถี.

ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยามล่วงไปแล้ว พวกเทวดาสตุลลปกายิกามาก ด้วยกัน มีวรรณะงาม ยังพระวิหารเชตวันทั้งสิ้นให้สว่างเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระ- ภาคเจ้า ครั้นแล้วจึงถวายอภิวาทพระผู้มีพระภาคเจ้า แล้วยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วน ข้างหนึ่ง.

[๑๐๓] เทวดาองค์หนึ่ง ครั้นยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้ กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

กามทั้งหลายในหมู่มนุษย์ที่เป็นของ

เที่ยงย่อมไม่มี บุรุษผู้เกี่ยวข้องแล้ว ผู้

ประมาทแล้วในอารมณ์ที่ตั้งแห่งความใคร่

ทั้งหลายอันมีอยู่ในหมู่มนุษย์นี้ ไม่มาถึง

นิพพานเป็นที่ไม่กลับมาแต่วัฏฏะเป็นที่ตั้ง

แห่งมัจจุ เบญจขันธ์เกิดแต่ฉันทะ ทุกข์ก็

เกิดแต่ฉันทะ เพราะกำจัดฉันทะเสีย จึง

กำจัดเบญจขันธ์ได้ เพราะกำจัดเบญจขันธ์

ได้ จึงกำจัดทุกข์ได้ อารมณ์อันงามทั้ง

หลายในโลกไม่เป็นกาม ความกำหนัดที่

พร้อมไปด้วยความดำริเป็นกามของบุรุษ