[๒๖๙] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า

ดูก่อนท่านผู้อันคนบูชา เราไม่ทุกข์

เลย และความเพลิดเพลินก็ไม่มี อนึ่ง

ความเบื่อหน่าย ก็ไม่ครอบงำเราผู้นั่งแต่

ผู้เดียว.

[๒๗๐] กกุธเทวบุตรทูลถามว่า

ข้าแต่ภิกษุ ทำไมพระองค์จึงไม่มี

ทุกข์ ทำไมความเพลิดเพลินจึงไม่มี ทำไม

ความเบื่อหน่าย จึงไม่ครอบงำพระองค์ผู้

นั่งแต่ผู้เดียว.

[๒๗๑] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า

ผู้มีทุกข์นั่นแหละ จึงมีความเพลิด-

เพลิน ผู้มีความเพลิดเพลินนั่นแหละ จึงมี

ทุกข์ ภิกษุย่อมเป็นผู้ไม่มีความเพลิดเพลิน

ไม่มีทุกข์ ท่านจงรู้อย่างนี้เถิด ผู้มีอายุ.

[๒๗๒] กกุธเทวบุตรทูลว่า

นานหนอ ข้าพระองค์เพิ่งพบเห็น

ภิกษุ ผู้เป็นพราหมณ์ดับสนิทแล้ว ไม่มี

ความยินดี ไม่มีทุกข์ ข้ามพ้นเครื่องข้อง

ในโลกแล้ว.