[๓๙๒] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้พระสุคตศาสดา ครั้นตรัสไวยากรณ์คำ ร้อยแก้วนี้จบลงแล้ว จึงได้ตรัสพระคาถาคำร้อยกรองต่อไปอีกว่า

ข้าวเปลือก ทรัพย์ เงินทอง หรือ

ข้าวของ ที่หวงแหนอย่างใดอย่างหนึ่งมีอยู่

ทาส กรรมกร คนใช้ และผู้อาศัยของ

เขา พึงพาเอาไปไม่ได้ทั้งหมด จะต้องละ

ทิ้งไว้ทั้งหมด.

ก็บุคคลทำกรรมใด ด้วยกาย ด้วย

วาจา หรือด้วยใจ กรรมนั่นแหละ เป็น

ของ ๆ เขา และเขาย่อมพาเอากรรมนั้น

ไป อนึ่งกรรมนั้นย่อมติดตามเขาไป

เหมือนเงาติดตามตน ฉะนั้น เพราะ

ฉะนั้น บุคคลควรทำกรรมดี สั่งสมไว้

สำหรับภายหน้า บุญทั้งหลายย่อมเป็นที่พึ่ง

ของสัตว์ทั้งหลายในปรโลก.

จบ ทุติยาปุตตกสูตร

จบทุติยวรรคที่ ๒