เมื่อสิ้นราตรีปฐมยาม มีวรรณะงามยิ่งนัก ทำพระวิหารเชตวันให้สว่างทั่วแล้ว เข้ามาหาเรา อภิวาทเราแล้ว ได้ยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง เทวบุตรนั้น ได้กล่าวคาถาเหล่านี้ในสำนักเราว่า

ก็พระเชตวันนี้นั้น อันหมู่แห่งท่าน

ผู้แสวงคุณพำนักอยู่ พระธรรมราชาก็

ประทับอยู่แล้ว เป็นที่ให้เกิดปีติแก่ข้า

พระองค์.

สัตว์ทั้งหลายย่อมบริสุทธิ์ด้วยส่วน ๕

นี้ คือ กรรม วิชชา ธรรม ศีล และ

ชีวิตอันอุดม หาใช่บริสุทธิ์ด้วยโคตรหรือ

ทรัพย์ไม่.

เพราะเหตุนั้นแล คนผู้เป็นบัณฑิต

เมื่อเห็นประโยชน์ของตน พึงเลือกเฟ้น

ธรรมโดยแยบคาย อย่างนี้ จึงจะบริสุทธิ์

ในธรรมนั้น พระสารีบุตรรูปเดียวเท่านั้น

เป็นผู้ประเสริฐด้วยปัญญา ศีล และ

อุปสมธรรมเครื่องสงบระงับ ภิกษุใดเป็น

ผู้ถึงซึ่งฝั่ง ภิกษุนั้นก็พึงเยี่ยมเท่าท่าน

พระสารีบุตรนั้น.

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เทวบุตรนั้นครั้นได้กล่าวดังนี้แล้ว ก็อภิวาทเรา ทำประทักษิณแล้ว อันตรธานไปในที่นั้นเอง.