อารมณ์อันงามทั้งหลายย่อมตั้งอยู่ในโลก

อย่างนั้นนั่นแหละ บุคคลผู้มีปัญญาทั้งหลาย

ย่อมกำจัดฉันทะในอารมณ์ทั้งหลายนั้นโดย

แท้ บุคคลพึงละความโกรธเสีย พึงทิ้ง

มานะเสีย พึงล่วงสังโยชน์ทั้งปวงเสีย ทุกข์

ทั้งหลาย ย่อมไม่ตกถึงบุคคลนั้น ผู้ไม่

เกี่ยวข้องในนามรูป ผู้ไม่มีกิเลสเป็นเครื่อง

กังวล ขีณาสวภิกษุละบัญญัติเสียแล้ว ไม่

ติดมานะแล้ว ได้ตัดตัณหาในนามรูปนี้

เสียแล้ว พวกเทวดา พวกมนุษย์ ในโลกนี้

ก็ดี ในโลกอื่นก็ดี ในสวรรค์ทั้งหลายก็ดี

ในสถานเป็นที่อาศัยแห่งสัตว์ทั้งปวงก็ดี

เที่ยวค้นหา ก็ไม่พบขีณาสวภิกษุนั้น ผู้มี

เครื่องผูกอันตัดเสียแล้ว ไม่มีทุกข์ ไม่มี

ตัณหา.

[๑๐๔] ท่านพระโมฆราชกล่าวว่า

ก็หากว่า พวกเทวดา พวกมนุษย์ ใน

โลกนี้ก็ดี ในโลกอื่นก็ดี ไม่ได้เห็นพระ-

ขีณาสพนั้น ผู้อุดมกว่านรชน ผู้ประพฤติ

ประโยชน์เพื่อพวกนรชน ผู้พ้นแล้วอย่าง

นั้น เทวดาและมนุษย์เหล่าใด ย่อมไหว้

พระขีณาสพนั้น เทวดาและมนุษย์เหล่า

นั้น ย่อมเป็นผู้อันบัณฑิตพึงสรรเสริญ.