จุลวรรค ภาค ๒
บาลีโรมัน (มหาสังคีติ) · เล่ม ๗ · หน้า ๑๕๐
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

‘Suṇātu me, bhante, saṅgho. Yadi saṅghassa pattakallaṁ, saṅgho itthannāmaṁ bhikkhuṁ sāmaṇerapesakaṁ sammanneyya. Esā ñatti. Suṇātu me, bhante, saṅgho. Saṅgho itthannāmaṁ bhikkhuṁ sāmaṇerapesakaṁ sammannati. Yassāyasmato khamati itthannāmassa bhikkhuno sāmaṇerapesakassa sammuti, so tuṇhassa; yassa nakkhamati, so bhāseyya. Sammato saṅghena itthannāmo bhikkhu sāmaṇerapesako. Khamati saṅghassa, tasmā tuṇhī, evametaṁ dhārayāmī’”ti. Tatiyabhāṇavāro niṭṭhito. Senāsanakkhandhako chaṭṭho. Tassuddānaṁ Vihāraṁ buddhaseṭṭhena, apaññattaṁ tadā ahu; Tahaṁ tahaṁ nikkhamanti, vāsā te jinasāvakā. Seṭṭhī gahapati disvā, bhikkhūnaṁ idamabravi; Kārāpeyyaṁ vaseyyātha, paṭipucchiṁsu nāyakaṁ. Vihāraṁ aḍḍhayogañca, pāsādaṁ hammiyaṁ guhaṁ; Pañcaleṇaṁ anuññāsi, vihāre seṭṭhi kārayi. Jano vihāraṁ kāreti, akavāṭaṁ asaṁvutaṁ; Kavāṭaṁ piṭṭhasaṅghāṭaṁ, udukkhalañca uttari.

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้