okkhittacakkhū, iriyāpathasampanne. Disvānassa cittaṁ pasīdi. Atha kho rājagahako seṭṭhī yena te bhikkhū tenupasaṅkami, upasaṅkamitvā te bhikkhū etadavoca— “sacāhaṁ, bhante, vihāre kārāpeyyaṁ, vaseyyātha me vihāresū”ti? “Na kho, gahapati, bhagavatā vihārā anuññātā”ti. “Tena hi, bhante, bhagavantaṁ paṭipucchitvā mama āroceyyāthā”ti. “Evaṁ, gahapatī”ti kho te bhikkhū rājagahakassa seṭṭhissa paṭissutvā yena bhagavā tenupasaṅkamiṁsu, upasaṅkamitvā bhagavantaṁ abhivādetvā ekamantaṁ nisīdiṁsu. Ekamantaṁ nisinnā kho te bhikkhū bhagavantaṁ etadavocuṁ— “rājagahako, bhante, seṭṭhī vihāre kārāpetukāmo. Kathaṁ nu kho, bhante, amhehi paṭipajjitabban”ti? Atha kho bhagavā etasmiṁ nidāne etasmiṁ pakaraṇe dhammiṁ kathaṁ katvā bhikkhū āmantesi— “anujānāmi, bhikkhave, pañca leṇāni— vihāraṁ, aḍḍhayogaṁ, pāsādaṁ, hammiyaṁ, guhan”ti.