Mā jātu koci lokasmiṁ, pāpiccho udapajjatha; Tadamināpi jānātha, pāpicchānaṁ yathāgati. Paṇḍitoti samaññāto, bhāvitattoti sammato; Jalaṁva yasasā aṭṭhā, devadattoti me sutaṁ. So pamādaṁ anuciṇṇo, āsajja naṁ tathāgataṁ; Avīcinirayaṁ patto, catudvāraṁ bhayānakaṁ. Aduṭṭhassa hi yo dubbhe, pāpakammaṁ akrubbato; Tameva pāpaṁ phusati, duṭṭhacittaṁ anādaraṁ. Samuddaṁ visakumbhena, yo maññeyya padūsituṁ; Na so tena padūseyya, bhesmā hi udadhī mahā. Evameva tathāgataṁ, yo vādenupahiṁsati; Samaggataṁ santacittaṁ, vādo tamhi na rūhati. Tādisaṁ mittaṁ krubbetha, tañca sevetha paṇḍito; Yassa maggānugo bhikkhu, khayaṁ dukkhassa pāpuṇe”ti. 3.2. Upālipañhā