บทว่า ปวุฏา ได้แก่ปล่อง.

บทว่า ปปาตา ได้แก่เหวใหญ่.

บทว่า ปปาตสตานิ ได้แก่เหวเล็ก ๑๐๐ เหว.

บทว่า สุปินา ได้แก่ฝันใหญ่.

บทว่า สุปินสตานิ ได้แก่ฝันเล็ก ๑๐๐ ฝัน.

บทว่า มหากปฺปิโน ได้แก่มหากัป.

ในบทว่า มหากปฺปิโน นั้น ครูมักขลิโคสาลกล่าวว่า ทุกๆ ร้อย ปี คนนำน้ำหยาดหนึ่งไปจากสระใหญ่ประมาณเท่านี้ ด้วยปลายหญ้าคา ทำสระน้ำนั้นให้ไม่มีน้ำ ๗ ครั้ง เป็นมหากัปหนึ่ง. มหากัปเห็นปานนี้สิ้น ไป ๘ ล้าน ๘ แสนครั้ง ทั้งคนโง่ทั้งคนฉลาดย่อมสิ้นทุกข์ได้. นี้เป็น ลัทธิของครูมักขลิโคสาล.

ได้ยินว่า แม้บัณฑิตก็ไม่อาจบริสุทธิ์ ในระหว่างได้. แม้คนพาล ก็ไม่เลยกาลนานนั้นไปได้.

บทว่า สีเลน ได้แก่ด้วยศีลอเจลกหรือศีลอื่นอย่างใดอย่างหนึ่ง.

บทว่า วตฺเตน ได้แก่ด้วยวัตรเช่นนั้นแหละ.

บทว่า ตเปน ได้แก่ด้วยการบำเพ็ญตบะ.

ผู้ใดบริสุทธิ์กลางคันด้วยสำคัญว่า เราเป็นบัณฑิต ผู้นั้นชื่อว่าบ่ม สิ่งซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะสุกได้.

ผู้ใดล่วงเลยเวลาที่กะไว้ว่าเรายังโง่ไป ผู้นั้นชื่อว่าสัมผัสถูกต้องกรรม ที่อำนวยผลแล้วทำให้สิ้นสุดได้.

บทว่า เหวํ นตฺถิ ได้แก่ไม่มีอย่างนี้. ด้วยว่า ครูมักขลิโคสาล ย่อมแสดงทั้ง ๒ อย่างนั้นว่าไม่อาจการทำได้.