มา. พระเจ้าข้า ข้าพระองค์ย่อมรู้ทั่วถึงเนื้อความแห่งธรรม

ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสแล้วโดยย่อนี้ได้โดยพิสดารว่า

[๑๓๔] ลืมสติไปแล้วเพราะเห็นรูป บุคคลเมื่อใส่ใจ

ถึงรูปเป็นนิมิตที่รัก ก็มีจิตกำหนัด เสวยอารมณ์นั้น

ทั้งมีความติดใจในอารมณ์นั้นตั้งอยู่ มีเวทนาอัน

มีรูปเป็นแดนเกิดเป็นอเนกทวีขึ้น และมีจิตอัน

อภิชฌาและวิหิงสาเข้าไปกระทบ เมื่อสั่งสมทุกข์

อยู่อย่างนี้ บัณฑิตกล่าวว่า ห่างไกลนิพพาน

ลืมสติไปแล้ว เพราะได้ฟังเสียง บุคคลเมื่อใส่ใจ

ถึงเสียงเป็นนิมิตที่รัก ก็มีจิตกำหนัดเสวยอารมณ์

นั้น ทั้งมีความติดใจในอารมณ์นั้นตั้งอยู่ มีเวทนา

อันมีเสียงเป็นแดนเกิดเป็นอเนกทวีขึ้น และมีจิต

อันอภิชฌาและวิหิงสาเข้าไปกระทบ เมื่อสั่งสม

ทุกข์อยู่อย่างนี้ บัณฑิตกล่าวว่า ห่างไกลนิพพาน

ลืมสติไปแล้วเพราะได้ดมกลิ่น บุคคลเมื่อใส่ใจ

ถึงกลิ่นเป็นนิมิตที่รัก ก็มีจิตกำหนัดเสวยอารมณ์

นั้น ทั้งมีความติดใจในอารมณ์นั้นตั้งอยู่ มีเวทนา

อันมีกลิ่นเป็นแดนเกิดเป็นอเนกทวีขึ้น และมีจิต

อันอภิชฌาและวิหิงสาเข้าไปกระทบ เมื่อสั่งสม

ทุกข์อยู่อย่างนี้ บัณฑิตกล่าวว่า ห่างไกลนิพพาน

ลืมสติไปแล้วเพราะลิ้มรส บุคคลเมื่อใส่ใจถึงรส