แล้ว ทรงถือบาตรแลจีวร พร้อมด้วยภิกษุสงฆ์ เสด็จเข้าไปทางวนสัณฐา-

คาร. บทว่า ภควนฺตํเยว ปุรกฺขิตวา ได้แก่ กระทำพระผู้มีพระภาคเจ้า

ไว้ข้างหน้า. ณ ที่นั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับนั่งกลางเหล่าภิกษุและ

เหล่าอุบาสก ทรงให้สรงด้วยน้ำหอม ให้น้ำไหลลงต่ำ ด้วยเครื่องรองรับคือ ผ้า เช็ดด้วยชาติหิงคุ (มหาหิงคุ) สง่างาม ประดุจรูปปฏิมาทองคำแท่งแดง ที่เขาประจงวางไว้บนตั่ง ที่ผูกด้วยผ้ากัมพลแดง.

ก็นี้เป็นทางพรรณนาพระคุณ. ของท่านโปราณาจารย์ทั้งหลายใน

ข้อนั้น.

พระผู้เป็นยอดโลก มีพระอาการเยื้องกราย

คล้ายพระยาช้าง เสด็จดำเนินไปยังโรงมณฑล

ทรงเปล่งพระรัศมี ประทับนั่งเหนืออาสน์อันประ-

เสริฐ. ณ ที่นั้น พระผู้เป็นสารถีฝึกคนที่ควรฝึก เป็น

เทพล่วงเทพ มีพระบุณยลักษณ์ ๑๐๐ ประทับนั่ง

อยู่กลางพุทธอาสน์ รุ่งโรจน์ประดุจแท่งทองชมพู

นุทบนผ้ากัมพลเหลือง. พระผู้ปราศจากมลทินดุจ

แต่งทองชมพูนุท ที่วางไว้เหนือผ้ากัมพลเหลือง

รุ่งโรจน์เหมือนรุ้งแก้วมณี ทรงเบ่งบานดั่งต้นสาละ

ใหญ่ อันพระคุณประดับแล้วดังขึ้นเขาสิเนรุ เปล่ง

รัศมีดังประสาททอง เบิกบานดังปทุมโกกนุท. ทรง

รุ่งเรืองดังประทีปมีด้าม เหมือนดวงไฟบนยอดเขา

บานสะพรั่งรุ่งโรจน์ดังต้นปาริฉัตตกะ ของทวยเทพ

ฉะนั้น.