[๑๓๗] ลืมสติไปเพราะเป็นรูป บุคคลเมื่อใส่ใจถึงรูป

เป็นนิมิตที่รัก ก็มีจิตกำหนัดเสวยอารมณ์นั้น ทั้ง

มีความติดใจอารมณ์นั้นตั้งอยู่ มีเวทนาอันมีรูปเป็น

แดนเกิดเป็นอเนกทวีขึ้น และมีจิตอันอภิชฌาและ

วิหิงสาเข้าไปกระทบ เมื่อบุคคลสั่งสมทุกข์อยู่

อย่างนี้ เรากล่าวว่าไกลนิพพาน ฯลฯ

[๑๓๘] บุคคลนั้นรู้ธรรมารมณ์แล้ว มีสติไม่กำหนัด

ในธรรมารมณ์ มีจิตคลายกำหนัดเสวยอารมณ์นั้น

ทั้งไม่มีความติดใจอารมณ์นั้นตั้งอยู่ บุคคลนั้นเมื่อ

รู้ธรรมารมณ์และเสวยเวทนาอยู่ ทุกข์สิ้นไปและ

ไม่สั่งสมทุกข์ โดยประการใด บุคคลนั้นเป็นผู้มีสติ

เที่ยวไปโดยประการนั้น เมื่อไม่สั่งสมทุกข์อยู่อย่าง

นี้ ฯลฯ เรากล่าวว่า ใกล้นิพพาน.

ดูก่อนมาลุกยบุตร เธอพึงเห็นเนื้อความแห่งธรรมที่กล่าวแล้วโดย ย่อนี้โดยพิสดารอย่างนี้แล.

[๑๓๙ ] ครั้งนั้นแล ท่านพระมาลุกยบุตรชื่นชมยินดีพระภาษิต ของพระผู้มีพระภาคเจ้า ลุกจากอาสนะ ถวายอภิวาท กระทำประทักษิณ แล้วหลีกไป ครั้งนั้นแล ท่านพระมาลุกยบุตรเป็นผู้ๆ เดียว หลีกออก จากหมู่ ไม่ประมาท มีความเพียร มีจิตเด็ดเดี่ยว ไม่ช้าก็กระทำให้แจ้งซึ่ง ท สุดแห่งพรหมจรรย์อันยอดเยี่ยมที่กุลบุตรทั้งหลายออกบวชเป็นบรรพชิต