เป็นนิมิตที่รัก ก็มีจิตกำหนัดเสวยอารมณ์นั้น ทั้งมี

ความติดใจในอารมณ์นั้นตั้งอยู่ มีเวทนาอันมีรส

เป็นแดนเกิดเป็นอเนกทวีขึ้น และมีจิตอันอภิชฌา

และวิหิงสาเข้าไปกระทบ เมื่อสั่งสมทุกข์อยู่อย่างนี้

บัณฑิตกล่าวว่า ห่างไกลนิพพาน ลืมสติไปแล้ว

เพราะถูกต้องโผฏฐัพพะ บุคคลเมื่อใส่ใจถึงโผฏ-

ฐัพพะเป็นนิมิตที่รัก ก็มีจิตกำหนัดเสวยอารมณ์นั้น

ทั้งมีความติดใจในอารมณ์นั้นตั้งอยู่ มีเวทนาอันมี

โผฏฐัพพะเป็นแดนเกิดเป็นอเนกทวีขึ้น และมีจิต

อันอภิชฌาและวิหิงสาเข้าไปกระทบ เมื่อสั่งสม

ทุกข์อยู่อย่างนี้ บัณฑิตกล่าวว่า ห่างไกลนิพพาน

ลือสติไปแล้ว เพราะรู้ธรรมารมณ์ บุคคลเมื่อ

ใส่ใจถึงธรรมารมณ์เป็นนิมิตที่รัก ก็มีจิตกำหนัด

เสวยอารมณ์นั้น ทั้งมีความติดใจในอารมณ์นั้น

ตั้งอยู่ มีเวทนาอันมีธรรมารมณ์เป็นแดนเกิดเป็น

อเนกทวีขึ้น และมีจิตอันอภิชฌาและวิหิงสาเข้าไป

กระทบ เมื่อสั่งสมทุกข์อยู่อย่างนี้ บัณฑิตกล่าวว่า

ห่างไกลนิพพาน.

[๑๓๕] บุคคลนั้นเห็นรูปแล้ว มีสติไม่กำหนัดในรูป

ทั้งหลาย มีจิตคลายกำหนัดเสวยอารมณ์นั้น ทั้งไม่

มีความติดใจอารมณ์นั้นตั้งอยู่ บุคคลนั้นเมื่อเห็น