“Dvīhi, bhikkhave, dhammehi samannāgato bhikkhu diṭṭheva dhamme sukhaṁ viharati avighātaṁ anupāyāsaṁ apariḷāhaṁ; kāyassa bhedā paraṁ maraṇā sugati pāṭikaṅkhā. Katamehi dvīhi? Indriyesu guttadvāratāya ca, bhojane mattaññutāya ca. Imehi kho, bhikkhave, dvīhi dhammehi samannāgato bhikkhu diṭṭheva dhamme sukhaṁ viharati avighātaṁ anupāyāsaṁ apariḷāhaṁ; kāyassa bhedā paraṁ maraṇā sugati pāṭikaṅkhā”ti. Etamatthaṁ bhagavā avoca. Tatthetaṁ iti vuccati: “Cakkhu sotañca ghānañca, jivhā kāyo tathā mano; Etāni yassa dvārāni, suguttāni ca bhikkhuno. Bhojanamhi ca mattaññū, indriyesu ca saṁvuto; Kāyasukhaṁ cetosukhaṁ, sukhaṁ so adhigacchati. Aḍayhamānena kāyena, Aḍayhamānena cetasā; Divā vā yadi vā rattiṁ, Sukhaṁ viharati tādiso”ti. Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti. Dutiyaṁ. Tapanīyasutta Vuttañhetaṁ bhagavatā vuttamarahatāti me sutaṁ: “Dveme, bhikkhave, dhammā tapanīyā. Katame dve? Idha, bhikkhave, ekacco akatakalyāṇo hoti, akatakusalo, akatabhīruttāṇo, katapāpo, kataluddo, katakibbiso. So ‘akataṁ me kalyāṇan’tipi tappati, ‘kataṁ me pāpan’tipi tappati. Ime kho, bhikkhave, dve dhammā tapanīyā”ti. Etamatthaṁ bhagavā avoca. Tatthetaṁ iti vuccati: