“Tisso imā, bhikkhave, nissaraṇiyā dhātuyo. Katamā tisso? Kāmānametaṁ nissaraṇaṁ yadidaṁ nekkhammaṁ, rūpānametaṁ nissaraṇaṁ yadidaṁ āruppaṁ, yaṁ kho pana kiñci bhūtaṁ saṅkhataṁ paṭiccasamuppannaṁ nirodho tassa nissaraṇaṁ— imā kho, bhikkhave, tisso nissaraṇiyā dhātuyo”ti. Etamatthaṁ bhagavā avoca. Tatthetaṁ iti vuccati: “Kāmanissaraṇaṁ ñatvā, rūpānañca atikkamaṁ; Sabbasaṅkhārasamathaṁ, phusaṁ ātāpi sabbadā. Sa ve sammaddaso bhikkhu, yato tattha vimuccati; Abhiññāvosito santo, sa ve yogātigo munī”ti. Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti. Tatiyaṁ. Santatarasutta Vuttañhetaṁ bhagavatā vuttamarahatāti me sutaṁ: “Rūpehi, bhikkhave, arūpā santatarā, arūpehi nirodho santataro”ti. Etamatthaṁ bhagavā avoca. Tatthetaṁ iti vuccati: “Ye ca rūpūpagā sattā, ye ca arūpaṭṭhāyino; Nirodhaṁ appajānantā, āgantāro punabbhavaṁ. Ye ca rūpe pariññāya, arūpesu asaṇṭhitā; Nirodhe ye vimuccanti, te janā maccuhāyino. Kāyena amatadhātuṁ, phusayitvā nirūpadhiṁ; Upadhippaṭinissaggaṁ, sacchikatvā anāsavo; Deseti sammāsambuddho, asokaṁ virajaṁ padan”ti. Ayampi attho vutto bhagavatā, iti me sutanti. Catutthaṁ. Puttasutta Vuttañhetaṁ bhagavatā vuttamarahatāti me sutaṁ: “Tayome, bhikkhave, puttā santo saṁvijjamānā lokasmiṁ. Katame tayo? Atijāto, anujāto, avajātoti.