ท่านเป็นผู้ที่ถูกเราผูกไว้แล้วด้วยบ่วง

ทั้งปวง ทั้งที่เป็นของทิพย์ทั้งที่เป็นของ

มนุษย์ ท่านเป็นผู้ที่ถูกเราผูกไว้แล้ว ด้วย

เครื่องพันธนาการอันใหญ่ ดูก่อนสมณะ

ท่านจักไม่พ้นเราไปได้.

[๔๓๐] ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงทราบว่า นี่มารผู้มีบาปจึง ได้ตรัสกะมารผู้มีบาปด้วยพระคาถาว่า

เราเป็นผู้พ้นแล้วจากบ่วงทั้งปวง ทั้ง

ที่เป็นของทิพย์ ทั้งที่เป็นของมนุษย์ เรา

เป็นผู้พ้นแล้วจากเครื่องพันธนาการอัน

ใหญ่ ดูก่อนมารผู้กระทำซึ่งความพินาศ

ท่านเป็นผู้ที่เรากำจัดเสียแล้ว

ครั้งนั้น มารผู้มีบาปเป็นทุกข์ เสียใจว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรง รู้จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้อันตรธานไป ณ ที่นั้นเอง.