[๙๐๑] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ครั้งนั้นแล ฤาษีผู้มีศีลมีกัลยาณธรรม เหล่านั้น ได้อันตรธานไปในบรรณกุฎีแทบฝั่งสมุทร ไปปรากฏอยู่ตรงหน้าท้าว สมพรจอมอสูรเหมือนบุรุษมีกำลังเหยียดแขนที่คู้ หรือคู้แขนที่เหยียด ฉะนั้น ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลำดับนั้น พวกฤาษีผู้มีศีลมีกัลยาณธรรมเหล่านั้น ได้ กล่าวกะท้าวสมพรจอมอสูรด้วยคาถาว่า

พวกฤาษีมาขออภัยทานกะท้าวสมพร

การให้ภัยหรือให้อภัย ท่านกระทำได้

โดยแต่.

[๙๐๒] ท้าวสมพรจอมอสูรได้กล่าวตอบว่า

การอภัยไม่มีแก่พวกฤาษี ผู้ชั่วช้าคบ

หาท้าวสักกะ เราให้เฉพาะแต่ภัยเท่านั้น

แก่พวกท่านผู้ขออภัย.

[๙๐๓] พวกฤาษีกล่าวว่า

ท่านให้เฉพาะแต่ภัยเท่านั้นแก่พวก

เราผู้ขออภัย พวกเราขอรับเอาแต่อภัย

อย่างเดียว ส่วนภัยจงเป็นของท่านเถิด

บุคคลหว่านพืชเช่นใดย่อมได้ผลเช่นนั้น

คนทำดีย่อมได้ดี ทำชั่วก็ย่อมได้ชั่ว แน่ะ

พ่อ ท่านหว่านพืชลงไปไว้แล้ว ท่านจัก

ต้องเสวยผลของมัน.