ถ้าเจ้ายังอยู่ในเรือนของเรา ไม่ทำ

ตามสิ่งที่เราปรารถนา ยังจะพูดอยู่ว่า

พุทฺโธ ธมฺโม สงฺโฆ ดังนี้ เราจะเอา

พระขรรค์เล่มนี้บั่นเจ้า ตั้งแต่เท่าจนถึง

ศีรษะ เหมือนบั่นหน่อไม้.

ส่วนพราหมณี ผู้เป็นอริยสาวิกา ไม่มีความหวั่นไหวเหมือนแผ่นดิน

ไม่มีความสะทกสะท้านเหมือนภูเขาสิเนรุ. เพราะฉะนั้น นางจึงกล่าวกะ

พราหมณ์นั้น อย่างนี้ว่า

ท่านพราหมณ์ ถ้าท่านจะตัดอวัยวะ

น้อยใหญ่ของเราก็ตาม เราจะไม่เว้นจาก

ศาสนาของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐเลย

ท่านไม่อาจห้ามเราจากพระชินเจ้าผู้ทรงคุณ

อันประเสริฐ เป็นที่พึ่งอาศัยของเราได้

ดอก ท่านจะตัดหรือจะต้มเราก็ตามทีเถิด

เราก็ชื่อว่าเป็นธิดาของพระพุทธเจ้าผู้

ประเสริฐแล้ว.

ธนัญชานีพราหมณี ขู่พราหมณ์ผู้คุกคาม จึงได้กล่าวคาถา ๕๐๐ คาถา

ด้วยประการฉะนี้. พราหมณ์ไม่อาจจับต้องหรือตีพราหมณี กล่าวว่า แม่มหา

จำเริญ เจ้าจงทำตามที่เจ้าชอบใจเถิด แล้วก็โยนพระขรรค์ไปบนที่นอน. ใน วันรุ่งขึ้น จึงให้สร้างเรือนฉาบด้วยของเขียวสด ให้ประดับด้วยข้าวตอกหม้อ เต็มด้วยน้ำดอกไม้และของหอมเป็นต้นในที่นั้น ๆ แล้วให้จัดข้าวปายาสมีน้ำน้อย ปรุงด้วยเนยข้นเนยใสน้ำตาลกรวดและน้ำผึ้ง แล้วให้บอกเวลาแก่พราหมณ์ ๕๐๐ คน.