[๖๙๑] ครั้งนั้นแล พราหมณมหาศาลนั้นเรียนคาถานี้ในสำนัก พระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว เมื่อหมู่มหาชนประชุมกันในสภา และเมื่อพวกบุตร มาประชุมแล้วจึงได้กล่าวว่า

เราชื่นชมและปรารถนาความเจริญ

แก่บุตรเหล่าใด บุตรเหล่านั้น คบคิดกัน

กับภรรยารุมว่าเรา ดังสุนัขรุมเห่าสุกร

เขาว่าพวกมันเป็นอสัตบุรุษลามก ร้องเรียก

เราว่าพ่อ ๆ พวกมันประดุจยักษ์แปลงเป็น

บุตรมา ละทิ้งเราผู้ล่วงเข้าปัจฉิมวัยไว้

พวกมัน กำจัดคนแก่ไม่มีสมบัติออกจากที่

(อาศัย) กิน ดังม้าแก่ที่เจ้าของปล่อยทิ้ง

ฉะนั้น.

บิดาของบุตรพาลเป็นผู้เฒ่าต้องขอ

ในเรือนผู้อื่น ได้ยินว่าไม้เท้าของเรายังจะ

ดีกว่า พวกบุตรที่ไม่เชื่อฟังจะดีอะไร

เพราะไม้เท่ายังป้องกันโคหรือสุนัขดุได้

ในที่มืดยังใช้ยันไปข้างหน้าได้ ในที่ลึก

ยังใช้หยั่งดูได้ พลาดแล้วยังยั้งอยู่ได้ด้วย

อานุภาพไม้เท้า.

[๖๙๒] ลำดับนั้น พวกบุตรนำพราหมณมหาศาลนั้นไปยังเรือนให้ อาบน้ำแล้วให้นุ่งห่มผ้าคู่หนึ่ง ๆ ทุก ๆ คน.