๑๔. ปทุมปุปผสูตร

ว่าด้วยภิกษุขโมยกลิ่นปทุม

[๗๙๕] สมัยหนึ่ง ภิกษุรูปหนึ่ง พำนักอยู่ในแนวป่าแห่งหนึ่งใน แคว้นโกศล สมัยนั้นแล ภิกษุนั้นกลับจากบิณฑบาตภายหลังเวลาฉัน ลงสู่ สระโบกขรณีแล้วสูคดมดอกปทุม.

[๗๙๖] ครั้งนั้นแล เทวดาผู้สิงอยู่ในแนวป่านั้น มีความเอ็นดู ใคร่ ประโยชน์แก่ภิกษุนั้น หวังจะไห้เธอสลด จึงเข้าไปหาถึงที่อยู่ ครั้นแล้วได้ กล่าวกะเธอด้วยคาถาว่า

ท่านสูดดมดอกไม้ที่เกิดในน้ำซึ่ง

ใคร ๆ ไม่ได้ให้แล้ว นี้เป็นองค์อันหนึ่ง

แห่งความเป็นขโมย ท่านผู้นิรทุกข์ ท่าน

เป็นผู้ขโมยกลิ่น.

[๗๙๗] ภิกษุกล่าวว่า

เราไม่ได้นำไป เราไม่ได้หัก เรา

ดมดอกไม้ที่เกิดในน้ำห่าง ๆ เมื่อเป็น

เช่นนี้ ท่านจะเรียกว่าเป็นผู้ขโมยกลิ่นด้วย

เหตุดังรือ ส่วนบุคคลที่ขุดเง่าบัว หักดอก

บัวบุณฑริก เป็นผู้มีการงานอันเกลื่อนกล่น

อย่างนี้ ไฉนท่านจึงไม่เรียกเขาว่าเป็น

ขโมย.

[๗๙๘] เทวดากล่าวว่า

บุรุษผู้มีบาปหนา แปดเปื้อนด้วย

ราคาทิกิเลสเกินเหตุ เราไม่พูดถึงคนนั้น