[๘๘๒] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อท้าวเวปจิตติจอมอสูรตรัสเช่นนี้ ท้าวสักกะจอมเทวดาได้ตรัสคาถาเหล่านั้นว่า

บุคคลจงสำคัญเห็นว่า ผู้นี้อดกลั้น

ต่อเราเพราะความกลัว หรือหาไม่ก็ตามที

ประโยชน์ทั้งหลายมีประโยชน์ของตนเป็น

อย่างยิ่ง ประโยชน์ยิ่งกว่าขันติไม่มี ผู้ใด

แลเป็นคนมีกำลังอดกลั้นต่อคนทุรพลไว้

ได้ ความอดกลั้นไว้ได้ของผู้นั้นบัณฑิตทั้ง

หลายกล่าวว่าเป็นขันติอย่างยิ่ง คนทุรพล

ย่อมอดทนอยู่เป็นนิตย์ บัณฑิตทั้งหลาย

เรียกกำลังของผู้ที่มีกำลังอย่างคนพาลว่ามิ

ใช่กำลัง ไม่มีผู้ใดที่จะกล่าวโต้ต่อผู้ที่มี

กำลังอันธรรมคุ้มครองแล้วได้เลย เพราะ

ความโกรธนั้น โทษอันลามกจึงมีแก่ผู้ที่

โกรธตอบผู้ที่โกรธแล้ว บุคคลผู้ไม่โกรธ

ตอบผู้ที่โกรธแล้ว ย่อมชื่อว่าชนะสงคราม

ซึ่งเอาชนะได้ยาก ผู้ใดรู้ว่า ผู้อื่นโกรธ

แล้ว เป็นผู้มีสติระงับไว้ได้ ผู้นั้นชื่อว่า

ประพฤติประโยชน์แก่ทั้งสองฝ่าย คือ ทั้ง

ฝ่ายตนและคนอื่น คนผู้ที่ไม่ฉลาดในธรรม

ย่อมสำคัญเห็นผู้ที่รักษาประโยชน์ของทั้ง

สองฝ่าย คือ ของตนและคนอื่น ว่าเป็น

คนโง่ ดังนี้.