ข้าพระองค์ได้ค้นหาวิญญาณของ

โคธิกกุลบุตร ทั้งในทิศเบื้องบน ทั้งทิศ

เบื้องต่ำ ทั้งทางขวาง ทั้งทิศใหญ่ ทิศน้อย

ทั่วแล้ว มิได้ประสบ โคธิกะนั้นไป ณ

ที่ไหน.

[๔๙๕] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

นักปราชญ์ผู้ใดสมบูรณ์ด้วยธิติ มี

ปกติเพ่งพินิจ ยินดีแล้วในฌานทุกเมื่อ

พากเพียรอยู่ตลอดวันและคืน ไม่มีความ

อาลัยในชีวิต ชนะเสนาของมัจจุราชแล้ว

ไม่กลับมาสู่ภพใหม่ นักปราชญ์นั้นคือ

โคธิกกุลบุตร ได้ถอนตัณหาพร้อมด้วย

ราก ปรินิพพานแล้ว.

พิณได้พลัดตกจากรักแร้ของมารผู้มีความเศร้าโศก ในลำดับนั้น ยักษ์นั้นมีความโทมนัส หายไปในที่นั้นนั่นเอง.