กสิภารทวาชพราหมณ์กราบทูลว่า ก็ข้าพเจ้าไม่เห็นแอก ไถ ผาล ประตักหรือโคทั้งหลายของท่านพระโคดมเลย เมื่อเช่นนี้ท่านพระโคดมยังกล่าว อย่างนี้ว่า ดูก่อนพราหมณ์ แม้เราก็ไถและหว่าน ครั้นไถและหว่านแล้วก็ บริโภค.

[๖๗๓] ครั้งนั้นแล กสิภารทวาชพราหมณ์ได้กราบทูลพระผู้มีพระ- ภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

พระองค์ปฏิญาณว่าเป็นชาวนา แต่

ข้าพเจ้าไม่เห็นการไถของพระองค์ พระ-

องค์ผู้เป็นชาวนา ข้าพเจ้าถามแล้วขอจง

ตรัสบอก ไฉน ข้าพเจ้าจะรู้การทำนาของ

พระองค์นั้นได้.

[๖๗๔] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า

ศรัทธาเป็นพืช ความเพียรเป็นฝน

ปัญญาของเราเป็นแอกและไถ หิริเป็น

งอนไถ ใจเป็นเชือก สติของเราเป็นผาล

และประตัก เรามีกายคุ้มครองแล้ว มี

วาจาคุ้มครองแล้ว เป็นผู้สำรวมแล้วใน

การบริโภคอาหาร เราทำการดายหญ้า

(คือวาจาสับปรับ) ด้วยคำสัตย์ โสรัจจะ

ของเราเป็นเครื่องให้แล้วเสร็จงาน ความ

เพียรของเราเป็นเครื่องนำธุระไปให้

สมหวัง นำไปถึงความเกษมจากโยคะ