ภิกษุทั้งหลายผู้เป็นสาวก ของพระ-

สมณะโคดมในกาลก่อนมีปกติเป็นอยู่ง่าย

ไม่มักได้ แสวงหาบิณฑบาต [ตามได้]

ไม่มักได้แสวงหาเสนาสนะ [ตามได้] ท่าน

เหล่านั้นรู้ความไม่เที่ยงในโลกแล้ว ได้

กระทำที่สุดแห่งทุกข์แล้ว [ส่วนพวกท่าน]

ทำตนให้เป็นผู้เลี้ยงยาก ประดุจผู้เอาเปรียบ

ชาวบ้านในบ้าน กินแล้ว ๆ ก็นอนหมกมุ่น

อยู่ในเรือนของคนอื่น เราขอกระทำอัญชลี

แก่พระสงฆ์แล้ว ขอกล่าวถึงภิกษุที่ควร

กล่าวบางพวก ในพระศาสนานี้ ท่านเหล่า

นั้นถูกเขาทอดทิ้งหาที่พึ่งมิได้ เหมือน

อย่างคนที่ตายแล้ว ถูกเขาทอดทิ้งไว้ใน

ป่าช้า ฉะนั้น เรากล่าวหมายถึงภิกษุจำพวก

ที่เป็นผู้ประมาทอยู่ แต่ท่านเหล่าใดเป็น

ผู้ไม่ประมาทอยู่ เราขอกระทำการนอบ-

น้อมแก่ท่านเหล่านั้น.

ลำดับนั้นแล ภิกษุเหล่านั้นเป็นผู้อันเทวดานั้นให้สังเวชถึงซึ่งความ สลดใจแล้วแล.

อรรถกถาปากตินทริยสูตรที่ ๑๓

ปากตินทริยสูตรที่ ๑๓ มีพิสดารอยู่ในชันตุเทวปุตตสูตร ในเทวปุตต- สังยุต.