Bhikkhū—“bhagavā kho anekapariyāyena asubhakathaṁ katheti, asubhāya vaṇṇaṁ bhāsati, asubhabhāvanāya vaṇṇaṁ bhāsati, ādissa ādissa asubhasamāpattiyā vaṇṇaṁ bhāsatī”ti, te anekākāravokāraṁ asubhabhāvanānuyogamanuyuttā viharanti. Te sakena kāyena aṭṭīyanti harāyanti jigucchanti. Seyyathāpi nāma itthī vā puriso vā daharo yuvā maṇḍanakajātiko sīsaṁnhāto ahikuṇapena vā kukkurakuṇapena vā manussakuṇapena vā kaṇṭhe āsattena aṭṭīyeyya harāyeyya jiguccheyya; evameva te bhikkhū sakena kāyena aṭṭīyantā harāyantā jigucchantā attanāpi attānaṁ jīvitā voropenti, aññamaññampi jīvitā voropenti, migalaṇḍikampi samaṇakuttakaṁ upasaṅkamitvā evaṁ vadanti— “sādhu no, āvuso, jīvitā voropehi. Idaṁ te pattacīvaraṁ bhavissatī”ti. Atha kho migalaṇḍiko samaṇakuttako pattacīvarehi bhaṭo sambahule bhikkhū jīvitā voropetvā lohitakaṁ asiṁ ādāya yena vaggumudā nadī tenupasaṅkami. Atha kho migalaṇḍikassa samaṇakuttakassa lohitakaṁ taṁ asiṁ dhovantassa ahudeva kukkuccaṁ ahu vippaṭisāro— “alābhā vata me, na vata me lābhā; dulladdhaṁ vata me, na vata me suladdhaṁ. Bahuṁ vata mayā apuññaṁ pasutaṁ, yohaṁ bhikkhū sīlavante kalyāṇadhamme jīvitā voropesin”ti. Atha kho aññatarā mārakāyikā devatā abhijjamāne udake āgantvā migalaṇḍikaṁ samaṇakuttakaṁ etadavoca— “sādhu sādhu, sappurisa, lābhā te, sappurisa, suladdhaṁ te, sappurisa. Bahuṁ tayā, sappurisa, puññaṁ pasutaṁ, yaṁ tvaṁ atiṇṇe tāresī”ti.