มหาวิภังค์ ภาค ๑
บาลีโรมัน (มหาสังคีติ) · เล่ม ๑ · หน้า ๔๑๘
เข้าสู่ระบบเพื่อคั่นหน้า

Addasā kho aññataro upāsako taṁ bhikkhuṁ kīṭāgirismiṁ piṇḍāya carantaṁ. Disvāna yena so bhikkhu tenupasaṅkami; upasaṅkamitvā taṁ bhikkhuṁ abhivādetvā etadavoca—“api, bhante, piṇḍo labbhatī”ti? “Na kho, āvuso, piṇḍo labbhatī”ti. “Ehi, bhante, gharaṁ gamissāmā”ti. Atha kho so upāsako taṁ bhikkhuṁ gharaṁ netvā bhojetvā etadavoca— “kahaṁ, bhante, ayyo gamissatī”ti? “Sāvatthiṁ kho ahaṁ, āvuso, gamissāmi bhagavantaṁ dassanāyā”ti. “Tena hi, bhante, mama vacanena bhagavato pāde sirasā vanda, evañca vadehi— ‘duṭṭho, bhante, kīṭāgirismiṁ āvāso. Assajipunabbasukā nāma kīṭāgirismiṁ āvāsikā alajjino pāpabhikkhū. Te evarūpaṁ anācāraṁ ācaranti— mālāvacchaṁ ropentipi ropāpentipi, siñcantipi siñcāpentipi …pe… vividhampi anācāraṁ ācaranti. Yepi te, bhante, manussā pubbe saddhā ahesuṁ pasannā tepi etarahi assaddhā appasannā. Yānipi tāni saṅghassa pubbe dānapathāni tānipi etarahi upacchinnāni. Riñcanti pesalā bhikkhū, nivasanti pāpabhikkhū. Sādhu, bhante, bhagavā kīṭāgiriṁ bhikkhū pahiṇeyya yathāyaṁ kīṭāgirismiṁ āvāso saṇṭhaheyyā’”ti.

เข้าสู่ระบบเพื่อรับ ๒๐ แต้มบุญจากการอ่านหน้านี้