Bhikkhū abhinetabbā vatthudesanāyāti tena kuṭikārakena bhikkhunā kuṭivatthuṁ sodhetvā saṅghaṁ upasaṅkamitvā ekaṁsaṁ uttarāsaṅgaṁ karitvā vuḍḍhānaṁ bhikkhūnaṁ pāde vanditvā ukkuṭikaṁ nisīditvā añjaliṁ paggahetvā evamassa vacanīyo— “ahaṁ, bhante, saññācikāya kuṭiṁ kattukāmo assāmikaṁ attuddesaṁ. Sohaṁ, bhante, saṅghaṁ kuṭivatthuolokanaṁ yācāmī”ti. Dutiyampi yācitabbā. Tatiyampi yācitabbā. Sace sabbo saṅgho ussahati kuṭivatthuṁ oloketuṁ, sabbena saṅghena oloketabbaṁ. No ce sabbo saṅgho ussahati kuṭivatthuṁ oloketuṁ, ye tattha honti bhikkhū byattā paṭibalā sārambhaṁ anārambhaṁ saparikkamanaṁ aparikkamanaṁ jānituṁ te yācitvā sammannitabbā. “Evañca pana, bhikkhave, sammannitabbā. Byattena bhikkhunā paṭibalena saṅgho ñāpetabbo— ‘Suṇātu me, bhante, saṅgho. Ayaṁ itthannāmo bhikkhu saññācikāya kuṭiṁ kattukāmo assāmikaṁ attuddesaṁ. So saṅghaṁ kuṭivatthuolokanaṁ yācati. Yadi saṅghassa pattakallaṁ, saṅgho itthannāmañca itthannāmañca bhikkhū sammanneyya itthannāmassa bhikkhuno kuṭivatthuṁ oloketuṁ. Esā ñatti. Suṇātu me, bhante, saṅgho. Ayaṁ itthannāmo bhikkhu saññācikāya kuṭiṁ kattukāmo assāmikaṁ attuddesaṁ. So saṅghaṁ kuṭivatthuolokanaṁ yācati. Saṅgho itthannāmañca itthannāmañca bhikkhū sammannati itthannāmassa bhikkhuno kuṭivatthuṁ oloketuṁ. Yassāyasmato khamati itthannāmassa ca itthannāmassa ca bhikkhūnaṁ sammuti itthannāmassa bhikkhuno kuṭivatthuṁ oloketuṁ, so tuṇhassa; yassa nakkhamati, so bhāseyya. Sammatā saṅghena itthannāmo ca itthannāmo ca bhikkhū itthannāmassa bhikkhuno kuṭivatthuṁ oloketuṁ. Khamati saṅghassa, tasmā tuṇhī, evametaṁ dhārayāmī’”ti.